Συμπλήρωμα δια(σ)τροφής

Τελούσα σε πλήρη σύγχυση. Η ερωτική μου ζωή, μια ασυναρτησία. Έφευγα από την Σκύλλα και βάδιζα – δίχως να το γνωρίζω – προς την Χάρυβδη. Η πορεία μου ωστόσο δεν ήταν ευθύγραμμη κι αποφασιστική. Απομακρυνόμουν, αν μου επιτρέπεται να χαριτολογήσω, «με ελαφρά πηδηματάκια». Περί τα τέλη μιας τυρρανικής εφηβείας ανακάλυψα πως είχα κι εγώ ένα ταλέντο: ήμουν κοντός, φιλάσθενος, δεν έπαιζα μπάσκετ, τα κορίτσια με αγνοούσαν. Μπορούσα ωστόσο να μιλάω. Κι αυτό το «ταλέντο» αρκούσε, για να έχω κι εγώ το «κοινό μου» – ευλογημένη ας είναι η Αγία Ανωμαλία των Γυναικών! Από τότε λοιπόν που ανακάλυψα το «χάρισμα», το εκμεταλλεύθηκα σε βαθμό εκμαυλισμού. Ήρθε και το ίντερνετ να διευκολύνει τις περιστασιακές γνωριμίες και πάει, αποχαλινώθηκα. Λογαριασμό δεν κρατάω, ξεχνώ ονόματα και ημερομηνίες, ενίοτε και φυσιογνωμίες. Εκείνη όμως αποδείχθηκε εμπειρία αξέχαστη και διδακτική.

Η εμφάνιση και η καλλιέργειά της άνω του μέσου όρου. Το ίδιο και η ηλικία της, λιγάκι τσιμπημένη κι ας μη της φαίνονταν, εξάλλου τα επισκίαζε όλα η γοητεία της. Γυναίκα καταξιωμένη και αυτοδημιούργητη σ’ έναν ανδροκρατούμενο χώρο, έχαιρε σεβασμού και ανάλογης κοινωνικής επιφάνειας. Τι δουλειά είχε με όλα αυτά; Φαινομενικά είχε τα πάντα – και τα ρίσκαρε για μερικές ώρες αναψυχής με μένα και με άλλους φελλούς που γνώριζε στο διαδίκτυο.

Η φαντασίωσή της ελάχιστα πρωτότυπη. Περισσότερο μ’ ενδιέφερε η ψυχοπαθολογία της: προσποιούνταν πως όλα τα επιτεύγματά της – οι σπουδές, τα χρήματα, η καταξίωση – οφείλονταν στην καλή της τύχη, στην τυφλή εύνοια κάποιας θεότητας. Εξευμένιζε λοιπόν τούτη την απροσδιόριστη θεότητα με σωματικό πόνο, σαν τους βενεδικτίνους μοναχούς του μεσαίωνα. Για να απενοχοποιήσει τον μαζοχισμό της εφηύρε μία alter ego, την «ζωντοχήρα», που την προίκισε με όλες τις διαστροφές της γυναικείας σεξουαλικότητας: η ζωντοχήρα ήταν προκλητική και παρακλητική προς τους άντρες. Αλγολάγνα και μαζοχίστρια του εξευτελισμού. Ακόρεστη νυμφομανής, άλλοτε cougar και άλλοτε λάτρης της ανδρικής ωριμότητας, ανάλογα με τον παρτενέρ. Αταλάντευτα λάτρης του πέους, της πολλαπλής διείσδυσης, του κολπικού οργασμού. Εκείνη ήταν μια ευυπόληπτη κυρία. Η ζωντοχήρα μια ξεσκισμένη τσουλάρα.

Ρώτησα πότε και πώς άρχισε. Μου απάντησε ότι από το ξεκίνημα της σεξουαλικής της ζωής κατάλαβε πως κάτι έλειπε. Σίγουρα της έλειπε ο οργασμός, έφτανε σπανιότατα, κατά κανόνα έμενε στα κρύα του λουτρού. Πείστηκε πως έχει πρόβλημα οργανικό, μα οι γυναικολόγοι δεν είχανε λύση, όλες οι εξετάσεις της φυσιολογικές. Συμβουλεύθηκε και ψυχολόγους, μα ήτανε μόνο λόγια – και οι γυναίκες χρειάζονται κάτι περισσότερο από λόγια μέσα τους… Δοκίμασε με βοηθήματα, με πενιχρά αποτελέσματα. Δοκίμασε μέχρι και ομοφυλοφιλικό σεξ, χωρίς όμως να ξεπεράσει την φυσική απώθηση και τις ανατομικές δυσκολίες. Η λύτρωση ήρθε τυχαία, σ’ έναν καναπέ, σκαρφαλωμένη στον εραστή της. Ο τελευταίος δάγκωσε άγαρμπα τις ρώγες της, εκείνη κεραυνοβολήθηκε από τον πόνο, όμως σα να άνοιξαν οι κρουνοί. Πλημμύρισε η λεκάνη της, κατέκλυσε τον εραστή της, μούλιασε τα υφάσματα, κατάλαβε πως κάτι άλλαξε. Κι έκτοτε πειραματίσθηκε, ώστε να κρατήσει την πεμπτουσία και να πετάξει τα περιττά. Όταν γνωριστήκαμε, ήταν απόλυτα κατασταλαγμένη. Είχε από καιρού σκηνοθετήσει τις συνεδρίες της μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Ήξερε τι ήθελε και πώς θα το αποκτούσε στο αυτοσχέδιο dungeon της, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, στην ίδια οικοδομή με το περίοπτο γραφείο της.

«- Υπάρχει ξέρεις όνομα γι’ αυτό που σου αρέσει. – Ξέρω ότι έχει πολλά ονόματα, μα αδιαφορώ. Γνωρίζω τις ανάγκες μου καλύτερα από σας, που χασομεράτε στο ίντερνετ και χαζεύετε σαν τους ηδονοβλεψίες. – Αυτοί οι ηδονοβλεψίες που απαξιώνεις, έχουνε την υποκουλτούρα τους, τα στέκια τους, την κοινότητά τους με μια λέξη. Δεν σ’ ενδιαφέρει να κοινωνικοποιηθείς; – Να μου λείπει, κοινωνική είμαι και με το παραπάνω. Να περνάω καλά θέλω, με όποιον θέλω, στον ελάχιστο χρόνο που διαθέτω.». Αμετάπειστη και συνεπής. Δημιουργική από μιαν άποψη: δεν ήθελε να διαβάζει τις εμπειρίες των άλλων, επινοούσε τα δικά της παιχνίδια. Δεν έγραφε παρά μόνο στο σώμα της. Δεν φωτογραφίζονταν, οι εικόνες της, θνησιγενείς, αναλώσιμες, φτου κι απ’ την αρχή. Κατανάλωνε τους άντρες σαν σκεύη πολλαπλών χρήσεων.

Πίστεψα πως η γυναίκα αυτή άξιζε την προσπάθεια, όμως έσπασα τα μούτρα μου. Απρόσβλητη, λες κι είχε μπολιαστεί με το ισχυρότερο αντι-βλαδιμιρικό εμβόλιο… Τις τρύπες της τις προσέφερε πρόθυμα, το μυαλό της καθόλου. Μου ήταν αδύνατο να διεισδύσω εκεί. Μοιράστηκε μοναχά τα απολύτως απαραίτητα για την δουλειά της και την οικογενειακή της κατάσταση – κι αυτό για χρηστικούς λόγους, για να γνωρίζω δηλαδή την διαθεσιμότητά της. Κατά τα λοιπά, αδιαφανής ομίχλη. Ούτε κουβέντα για τα παιδικά της χρόνια ή την εφηβεία της…Για τα φοιτητικά της χρόνια απρόσωπες πληροφορίες, σα να συμπλήρωνε βιογραφικό. Για τους προηγούμενους (ή και συντρέχοντες) εραστές της, απρόθυμες γενικότητες και κοινοτυπίες. Καμιά χαραμάδα να τρυπώσω στο κρανίο της. Όσο για την καρδιά της; Αν είχε καρδιά, την είχε οχυρώσει σε απόρθητο κάστρο, περιτριγυρισμένο από βαθιά τάφρο, φρουρούμενο από δράκους και άλλα μυθικά όντα. Δεν ήθελε να ερωτευθεί, «να το ζήσει ήθελε», όπως επαναλάμβανε μονότονα.

Θα αναρωτηθείτε ίσως, προς τι η πικρία; Πέρασα καλά, χωρίς σκοτούρες. Πολλοί θα ζήλευαν την θέση μου. Επλήγη άραγε το κακομαθημένο μου Εγώ; Μήπως βρήκα «τον μάστορά μου»; Ενδεχομένως. Ναι, μου άρεσε πολύ αυτή η γυναίκα, ναι, θα ήθελα κάτι περισσότερο, που όμως δεν διατίθετο. Και ναι, μπορούν και οι γυναίκες να πηδιούνται χωρίς συναίσθημα – ένα μάθημα που άργησα να εμπεδώσω! Διότι η γυναίκα αυτή αντιμετώπιζε τους άντρες ως ομιλούντα dildos και ως περιστασιακούς παρτενέρ ενός play party. Ποιος άντρας κολακεύεται στην ιδέα αυτή, ότι δηλαδή είναι ένα dildo; Ότι όλος ο κόπος, η έξαψη, ο ιδρώτας, τα υγρά, δεν είναι παρά ένα καρύκευμα στο πιάτο της; Ένα πρωτεϊνούχο συμπλήρωμα της σεξουαλικής της ζωής; Ότι είναι αδύνατο να κερδίσει ένα έστω τεταρτημόριο από την καρδιά της ερωμένης του, όση προσπάθεια κι αν καταβάλει; Και αντιστρόφως: ποια γυναίκα κολακεύεται, όταν συνειδητοποιεί πως είναι μονάχα «τρύπες»; Κάμποσες γυναίκες με τίμησαν με την συντροφιά τους, τις ευγνωμονώ. Όλες είχανε τρύπες, όλες προσδοκούσαν να τις εκμεταλλευθώ κατά φύσιν και παρά φύσιν. Καμιά δεν φιλοδοξούσε να είναι σκέτη «τρύπα». Ούτε ‘γώ ταπείνωσα έτσι την ερωμένη μου, τουλάχιστον εκ προθέσεως. Η εμπειρία αυτή μου δίδαξε πως οι άνθρωποι δεν είμαστε dildos και φουσκωτές κούκλες. H «ζωντοχήρα» όμως ήταν τόσο αποφασισμένη, τόσο στυγνά οριοθετημένη, τόσο άτρωτη στο φλερτ, που με εξόργισε και μ’ έσκασε. Απαγοητεύθηκα, πήρα των ομματιών μου κι έφυγα. Δεν πήρε την πρωτοβουλία να με ξαναδεί. Δεν μπήκε καν στον κόπο να με διαγράψει από το facebook, μπορεί στο πάνθεό της να μην αξίζω ούτε το «κλικ». Εκεί μου εύχεται στα γενέθλιά μου.

Συγχωρέστε μου την κατάχρηση του α’ ενικού και τον απροσγείωτο ρομαντισμό! Ο αιωνίως αιθεροβάμων σας εύχεται καλό Φθινόπωρο!