Καραντίνα

(Πρωτοδημοσιεύθηκε στο fetlife.com τον Μάρτιο του ’20. Δυστυχώς έπεσα έξω στις προβλέψεις του επιλόγου 😦 )

Ασυνείδητα ανέτρεξα στα παιδικά μου χρόνια για πολλοστή φορά. Ήμουν-δεν ήμουν έφηβος, όταν πρωτο-διάβασα για τον «καρκίνο των ομοφυλόφιλων» στην εφημερίδα του μπαμπά. «Ελευθεροτυπία» διάβαζε ο μακαρίτης, προοδευτική εφημερίδα δηλαδή, όχι τα φυλλάδια του «Σωτήρος«, που στοιβάζονταν άθικτα στο τραπεζάκι του τηλεφώνου. Το μήνυμα ήταν σαφές και εύληπτο: ο Θεός τιμωρεί τους πούστηδες με καρκίνο. Ωμός ρατσισμός ακούγεται με την εκ των υστέρων γνώση, τότε όμως πρυτάνευε ακόμη και στα υψηλότερα κλιμάκια της πολιτικής ελίτ. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ αρνούνταν να διαθέσει σεντ για την έρευνα και την περίθαλψη των ασθενών, καλά να πάθουν οι ανώμαλοι, πήγαιναν γυρεύοντας. Ο HIV απομονώθηκε λίγα χρόνια αργότερα στα εργαστήρια του ινστιτούτου Παστέρ στο Παρίσι και όλοι μάθαμε πως επρόκειτο για ρετροϊό, που μεταδίδεται με την ανταλλαγή σωματικών υγρών. Ο καρκίνος ήταν το σάρκωμα Kaposi, μια θανατηφόρος κατάληξη της νόσου του AIDS. Ομάδα υψηλού κινδύνου οι πολυ-μεταγγιζόμενοι ασθενείς (και οι ηρωινομανείς), ενώ ο γενικός πληθυσμός μπορούσε να προφυλαχτεί με την χρήση καπότας. Προσβλήθηκε  ο Ryan White, ένα αθώο αιμοφιλικό αμερικανάκι κι ο δαιμόνιος Reagan άρπαξε την ευκαιρία να απαγκιστρωθεί από την χριστιανική δεξιά. Απενοχοποίησε τους νοσούντες, εισήγαγε σύστημα περίθαλψης και άνοιξε το πουγκί της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Οι ελίτ προσαρμόστηκαν γρήγορα.

Ο HIV επέφερε πολιτισμική αλλαγή. Στις δεκαετίες που προηγήθηκαν είχαμε κακομάθει: το χάπι προσέφερερε την απόλυτη αντισύλληψη, τα αντιβιοτικά είχαν εξαφανίσει τα αφροδίσια νοσήματα και η παρτούζα ήταν το trend της εποχής και στις δυο ακτές του Ατλαντικού. Το AIDS επανέφερε το προφυλακτικό, η μονογαμία ξανάγινε της μόδας, η εγκράτεια δεν ηχούσε πλέον υστερική νεύρωση. Η pop κουλτούρα άλλαξε, έγινε «προφυλαγμένη». Τα στερεότυπα έμειναν ως κατάλοιπα της πρώιμης υστερίας. Για κάμποσα χρόνια μετά την απομόνωση του ιού οι ομοφυλόφιλοι εθεωρούντο μιάσματα, οι πολυγαμικοί εν δυνάμει φορείς. Κομμένα τα φιλιά και οι χειραψίες, μακριά από κοινόχρηστες τουαλέτες. Ακόμα και οι πολιτικοί κυκλοφορούσαν με φιαλίδια οινοπνεύματος, που χρησιμοποιούσαν μετά από κάθε χειραψία. «Μια μόνη ηλιαχτίδα νικάει το πηχτότερο σκοτάδι«, αποφθεγμάτισε ο άγιος της Ασίζης. Όχι αν προτιμάμε το σκότος, θα διόρθωνα ο ιερόσυλος. Μάταια προσπαθούσαν οι υγειονομικές αρχές να κατατοπίσουν το κοινό, ότι ο ιός μεταδίδεται μάλλον δύσκολα και μόνο με μετάγγιση. Οι συνετοί νοικοκυραίοι – χοροστατούντων των παπάδων  –  φύλαγαν τα ρούχα τους να έχουν τα μισά. Είχε και την φαιδρή πλευρά του ο σκοταδισμός: σ’ ένα ματς η κερκίδα έβριζε τον επόπτη γραμμών «ΕΙΣΑΙ ΦΟΡΕΑΣ!». Ο διαιτητής το κατέγραψε στο φύλλο αγώνος και η γηπεδούχος ομάδα τιμωρήθηκε από τον αθλητικό δικαστή…

«– Πού τα θυμήθηκες τώρα αυτά ρε κωλόγερε;» θα αναρωτηθεί ο τυχόν αναγνώστης. Περασμένα ναι, ξεχασμένα όχι θαρρώ. Ναι, είναι σοβαρή υπόθεση ο Covid-19. Ναι, θα χαθούν συνάνθρωποί μας, το ήδη παραπαίον ΕΣΥ θα καταρρεύσει. Φρονώ ωστόσο, ότι η εκστρατεία υστερίας της οποίας ηγείται ο ίδιος ο πρωθυπουργός, θα τραυματίσει την κοινωνική συνοχή ανεπανόρθωτα. «Να συμπεριφέρεστε ωσάν να είστε φορείς του ιού» συμβούλευσε ο κ. καθηγητής. Λες και «οι φορείς» αρρώστησαν επίτηδες ή διέπραξαν κάποια αξιόποινη πράξη, που πρέπει να κολάσει η πολιτεία. Τα μαγαζιά κλειστά λοιπόν, πανικός στα σούπερ μάρκετ, τα ράφια άδεια, το πολεμικό ανακοινωθέν του κ. Τσιόδρα μονοπωλεί τα δελτία ειδήσεων. Οι λίγοι τολμηροί (ή άτυχοι) κυκλοφορούν με μάσκες και γάντια latex. Το παραγνωρισμένο medical fetish έγινε ξάφνου του συρμού! Το Skype σέρνεται κι όπου να ‘ναι το βλέπω να καταρρέει. Ως και ο Άδωνις συνεντευξιάζεται μέσω Skype και μας αναγκάζει να θαυμάζουμε το λαμπατέρ και το κηροπήγιο στο φόντο… Τέρμα οι καφέδες και τα ούζα, αντροπαρέες και κοριτσοπαρέες εξαφανίσθηκαν σε μια διόλου αξιοζήλευτη έκφανση ισότητας… Οι αδειανοί δρόμοι της Σαλονίκης θυμίζουν το Contagion του Soderbergh, τα έρημα βράδια της φέρνουν στο νου το V for Vendetta. Ακόμη και μέσα στα σπίτια οι οικογένειες αποφεύγουν τον… συγχρωτισμό, τηρούν αποστάσεις ασφαλείας, υποπτεύονται ο ένας τον άλλον. Ο έρωτας στα χρόνια του κορωναϊού.

Όσον αφορά την κοινότητα, χάλι μαύρο. Ματαιώθηκαν τα events, πάνε και τα munches, για play parties ούτε συζήτηση. Οι φυσιολογικές σχέσεις έγιναν κι αυτές ανέφικτες, μας έφαγαν οι αποστάσεις γαρ, από μακριά κι αγαπημένοι. Sessions και tasks μέσω κάμερας, με «την καρδίαν υπό πέτραν» και άλλες ρομαντικές αηδίες σαν ανέπαφες συναλλαγές. Ουδέν κακόν αμιγές καλού, βρήκα επιτέλους τον χρόνο να ξεσκονίσω τα καλούδια, τα αέρισα, τα ψέκασα με άφθονο Dettol – εξ ου η φωτογραφία!

Η επιδημία θα κορυφωθεί τις επόμενες εβδομάδες. Θα αποκλιμακωθεί το Πάσχα και θα ξεχαστεί ως τον Ιούνιο. Η καχυποψία (το dinstacning) όμως θα μείνει για χρόνια. Καλές μοναξιές να έχουμε.